ساده و خسته، با تنی غبارآلود، رو به روی تو، چشم در چشم تو ای بی‏کران مطلق زانو زده‏ام؛ خاطرات تیره گناه، روزهایی که در آتش معصیت، صفای دلم را سوزاندم، لحظه‏هایی که طعم دوزخ گرفتند، چشم‏هایی که هوس را جان دادند، دست‏هایی که به ابلیس امید می‏دادند، پاهایی که راه بهشت را گم کردند، زبانی که به جای شمشیر می‏جنگید، افکاری که بالاتر از «ماده» نمی‏رفتند، سینه‏ای که تنگ شده بود، دلی که سخت شده بود و اینک تمام ذرّات «من»؛ زیر لگدهای معصیت له شده‏اند. پاهایم توان رفتن ندارند... الهی! به گریبان گناه آویخته‏ام و دست در آغوش شرمناکی فرو برده‏ام؛ نه مرا باری هست و نه غباری، نه روزگاری و نه دیاری، نه امیدی و نه آرزویی؛ جز آن‏که به من فرصت دهی بعد از آخرین واژه بارانی‏ام، محو بی‏مقداری و بی‏چیزی خویش شوم و چون گیاهی، در سرزمین مهر گستر تو جوانه زنم و بی‏برگی خویش را سرشار از شکوفه‏های توبه نمایم؛ که تمام امید من همین لحظه کوتاه شکفتن و پایانی است... باید بروم؛ از بلندای آسمانهای بیکران گویی کسی صدایم می‏زند....