آسمان را گفتم: می‌توانی آيا بهر يک لحظه‌ی خيلی کوتاه، روح مادر گردی؟ صاحب رفعت ديگر گردی؟ گفت: نیِ نیِ هرگز. من برای اين کار، کهکشان کم دارم، مه و خورشيد به پهنای زمان کم دارم. خاک را پرسيدم: می‌توانی آيا دل مادر گردی؟ آسمانی شوی و خرمن اختر گردی؟ گفت: نیِ نیِ هرگز. من برای اين کار، بوستان کم دارم. اين جهان را گفتم: می‌توانی آيا لفظ مادر گردی، همه‌ی رفعت را، بهر يک ثانيه بستر گردی؟ گفت: نیِ نیِ هرگز. من برای اين کار، آسمان کم دارم، رفعت و شوکت و شأن کم دارم. آن جهان را گفتم: می‌توانی آيا لحظه‌ای دامن مادر باشی؟ مهد رحمت شوی و سخت معطر باشی؟ گفت: نیِ نیِ هرگز. من برای اين کار، باغ رنگين جنان کم دارم، آنچه در سينه‌ی مادر بود، آن کم دارم. صبحدم را گفتم: می‌توانی آيا لب مادر گردی؟ عسل و قند بريزد از تو لحظه ی حرف زدن، جان شوی، عشق شوی، مِهر شوی، زر گردی؟ گفت: نیِ نیِ هرگز. گلِ لبخند که رويد ز لبان مادر به بهار دگری نتوان يافت، در بهشت دگری نتوان جست. در پی عشق شدم تا در آئينه ی او چهره‌ی مادر بينم. ديدم او مادر بود، ديدم او را در دل عطر، در تن گل، در دم جان پرور مشکين نسيم، در پرش نبض سحر، در تپش قلب چمن، لحظه‌ی روئيدن باغ، از دل سبزترين فصل بهار، لحظه‌ی پر زدن پروانه، در چمنزار دل انگيزترين زيبايی، بلکه او در همه‌ی زيبايی، بلکه او در همه‌ی عالم خوبی، همه‌ی رعنايی، همه جا پيدا بود، همه جا پيدا بود.