یا اما زمان(ع)
نکند، نکند مرا در برزخ دل مشغولیهای پوچ و بی ارزشم رها کرده باشی و من آنقدر از تو دور باشم که حتی نبودنت را هم احساس نکنم!
نکند، نکند کوه گناهانم آنقدر مرتفع شده باشد که خورشید نگاهت را پوشانده باشد و من آنقدر از تو دور باشم که در ظلمات دوری ات، حتی ذره ای به نور فکر نکنم!
خسته ام، خسته ام از دنیا، از خودم که بی تو در مدار صفر درجه ی عدم در چرخشی گرداب مانند در دورانیم!
قطره ای را می مانم که در گرماگرم بیابان بخار شده باشد و آنقدر از آسمان دور باشد که حتی بخارش به خاطر ابرها هم خطور نکرده باشد!
و تو مسیحایی را می مانی که می تواند مرا از خواب بیدار کند و از چنگ کابوسهایم برهاند!
بهشت را نمی خواهم، براق یادت را می خواهم تا مرا از پست ترین چاههای جهنم درونم بیرون ببرد، بیرون ببرد به معراج سعادتی که در برق نگاهت نشسته است!
به خدا اگر ذره ای خاک شوم و زیر سم اسب دشمنت لگد شوم، یا در پست ترین مرتبه ی جهنم ثانیه ای هزار بار بسوزم و بمیرم و زنده شوم، برایم بهتر از آن است که تو مرا به اندازه ی یک چشم به هم زدن، به خودم واگذاری!

از عرش خدا باران سپيده مي‏باريد؛ هلهله فرشتگان شادي آسمانيان را هويدا مي‏كرد؛ ماه با لبخند، بذر نقره مي‏پاشيد و ستارگان، آسمان شهر را با حضورشان چراغاني مي‏كردند. شهر غرق در شور، شكفتن گلي از گلستان اهل‏بيت پيامبر را انتظار مي‏كشيد و خانه امام‏موسي‏بن‏جعفر عليه‏السلام خود را آماده ضيافت تولّدي بزرگ مي‏ديد. به ناگاه، فضا از عطر حضور پر شد؛ انتظار به پايان رسيد؛ خنده‏ها شكفت و نوزادي زيبا به ناز ديده باز گشود. پدر كه لبخند را هديه حضور كودك خود كرده بود، نام او را به يادِ مادر خويش فاطمه نهاد.

هر گنج سعادت كه خداداد به حافظ/ از يمن دعاي شب و ورد سحري بود...

به پاسداشت روز حافظ: در آسمان فرهنگ مشرق زمين، آنجا كه پاي هنر و عرفان به ميان مي آيد، درخشش ستاره اي پرفروغ چشم همگان را به خويش خيره نگاه داشته است. اين ستاره زيبا پيام آور دلكش ترين نغمه هاي عاشقانه، پرسوزترين آواهاي عارفانه و ناگفته ترين گفت و گوهاي مردي فرزانه است. اين رند ساده دل و يادگار هميشه تاريخ، خواجه شمس الدين محمد حافظ شيرازي است. پاك نهادي كه هنر و معنويت را به هم آميخت و فلك را سقف شكافت و طرحي نو درانداخت. شفا ز گفته شكر فشان حافظ جوي/ كه حاجتت به علاج گلاب و قند مباد

 اي مسافرراه خدا، راهي كه خداوند پيش روي تو مي گذارد هميشه بهترين است، آن را به نظاره بنشين و در آن قدم نِه. رفتن را آغاز كن..

خويشتن را به اختيار او واگذاريم و از اين كه ما را به راههايي شگفت رهنمون سازد، يكه نخوريم. بياييد اطمينان داشته باشيم كه او ما را به راه راست هدايت مي كند، او ما را به سوي راهي هدايت مي كند كه بايد برويم نه راهي كه گمان مي كنيم براي ما يا براي ديگري بهترين است، راهي كه براي ما بهترين است...

دل من راي تو دارد سر سوداي تو دارد/ رخ فرسوده زردم غم صفراي تو دارد/ سر من مست جمالت دل من دام خيالت/ گهر ديده نثار كف درياي تو دارد/ اگرم در نگشايي ز ره بام درآيم/ كه زهي جان لطيفي كه تماشاي تو دارد/ به دو صد بام برآيم به دو صد دام درآيم/ چه كنم آهوي جانم سر صحراي تو دارد/

هزاران معجزه ميان آسمان و زمين معلق است. دستي بايد تا معجزه ها را تحويل بگيرد و آن دست جوانمرد است...