اندازه یک حبّه قند است گاهی می افتد توی فنجانِ دلِ ما حل می شود آرام آرام بی آنکه اصلا ً ما بفهمیم و روحمان سر می کشد آن را آن چای شیرین را شیطان زهرآگین ِدیرین را آن وقت او خون می شود در خانه تن می چرخد و می گردد و می ماند آنجا او می شود من *** طعم دهانم تلخ ِتلخ است انگار سمی قطره قطره رفته میان تاروپودم این لکه ها چیست؟ بر روح ِ سرتاپا کبودم! ای وای پیش از آنکه از این سم بمیرم باید که از دست خودت دارو بگیرم ای آنکه داروخانه ات هر موقع باز است من ناخوشم داروی من راز و نیاز است چشمان من ابر است و هی باران می آید اما بگو کِی می رود این درد و کِی درمان می آید؟ *** شب بود اما صبح آمده این دوروبرها این ردپای روشن اوست این بال و پرها *** لطفت برایم نسخه پیچید: یک شیشه شربت، آسمان یک قرص ِخورشید یک استکان یاد خدا باید بنوشم معجونی از نور و دعا باید بنوشم

� چطور می شه که یک ساعت خلوت با خدا دیر و طاقت فرساست. ولی 90 دقیقه بازی یک تیم فوتبال مثل باد می گذره!� چطور می شه که صد هزارتومان کمک در راه خدا مبلغ بسیار هنگفتیه اما وقتی که با همون مقدار پول به خرید می ریم کم به چشم میاد! � چطور می شه که یک ساعت عبادت در مسجد طولانی به نظر میاد اما یک ساعت فیلم دیدن به سرعت می گذره! � چطور می شه که وقتی می خوایم عبادت و دعا کنیم هر چی فکر می کنیم چیزی به فکرمون نمیاد تا بگیم اما وقتی که می خوایم با دوستمون حرف بزنیم هیچ مشکلی نداریم! � چطور می شه که وقتی مسابقه ورزشی تیم محبوبمون به وقت اضافی می کشه لذت می بریم و از هیجان تو پوست خودمون نمی گنجیم اما وقتی مراسم دعا و نیایش طولانی تر از حدش می شه شکایت می کنیم و آزرده خاطر می شیم! � چطور می شه که خوندن یک صفحه و یا بخشی از قرآن سخته اما خوندن صد سطر از پرفروشترین کتاب رمان دنیا آسونه ! � چطور می شه که سعی می کنیم ردیف جلو صندلی های یک کنسرت یا مسابقه رو رزرو کنیم اما برای دعا و نماز... � چقدر عجیبه که برای عبادت و کارهای مذهبی هیچ وقت زمان کافی در برنامه روزمره خود پیدا نمی کنیم اما بقیه برنامه ها رو سعی می کنیم تا آخرین لحظه هم که شده انجام بدیم! � چطور می شه که شایعات روزنامه ها رو به راحتی باور می کنیم اما سخنان قران رو به سختی باور می کنیم! � چطور می شه که همه مردم می خوان بدون اینکه به چیزی اعتقاد پیدا کنند و یا کاری در راه خدا انجام بدند به بهشت برن! � چطور می شه که وقتی جوکی رو از طریق پیام کوتاه و یا ایمیل به دیگران ارسال می کنیم به سرعت آتشی که در جنگلی انداخته بشه همه جا رو فرا می گیره اما وقتی سخن و پیام الهی رو می شنویم دو برابر در مورد گفتن یا نگفتن اون فکر می کنیم! � عجیبه اینطور نیست؟ � دارید فکر می کنید؟ � این حرفا رو به گوش بقیه هم برسونید و از خداوند سپاسگزاریم � آیا عجیب نیست که وقتی می خواهید این حرفا را به بقیه بزنید خیلی ها را از لیست خود پاک می کنید؟ به خاطر اینکه مطمئنید که اونا به هیچ چیز اعتقاد ندارند. � این اشتباه بزرگیه اگه فکر کنید دیگران اعتقادشون از ما ضعیف تره

کعبه دل را ز نو باید که  معماری  کنم                      

خدا نه! شکل انسان نه، جدا از رنگ‌ها، بوها
ترا با خویش می‌سنجند دنیای ترازوها

کتابی! آیه‌هایت هر ورق معنای خورشیدی است
جهان آینه کور است و... تفسیر ارسطورها!

نسیمی! بوی گندمزار در تو می‌دود هر دم
نه! سودای شرابی در تو می‌رقصند، هندوها

نماز سبز گلدان‌های نومیدی اجابت کن
بیاری گل، بریزی عطر، در دستان شب بوها

تو راز سر به مهر غنچه‌هایی ای بهار سبز
بیا بگذار شیرین بگذرد اوقات کندوها

قیامت در قیامت رستخیز شاعران هستی
طرب در من ندارد رقص خلخال و النگوها

کمان در دست ابروها، جهان دست پری‌روها
خوشم با این هیاهوها، چه اشراقی است آن سوها!؟

طلسم دیر سال خاک شاید بشکند امشب
که بر خود حرز می‌بندند اینجا سحر و جادوها

پرستوها که برگردند فال عشق می‌گیریم
پرستوها! پرستوها پرستوها پرستوها
 

ساده و خسته، با تنی غبارآلود، رو به روی تو، چشم در چشم تو ای بی‏کران مطلق زانو زده‏ام؛ خاطرات تیره گناه، روزهایی که در آتش معصیت، صفای دلم را سوزاندم، لحظه‏هایی که طعم دوزخ گرفتند، چشم‏هایی که هوس را جان دادند، دست‏هایی که به ابلیس امید می‏دادند، پاهایی که راه بهشت را گم کردند، زبانی که به جای شمشیر می‏جنگید، افکاری که بالاتر از «ماده» نمی‏رفتند، سینه‏ای که تنگ شده بود، دلی که سخت شده بود و اینک تمام ذرّات «من»؛ زیر لگدهای معصیت له شده‏اند. پاهایم توان رفتن ندارند... الهی! به گریبان گناه آویخته‏ام و دست در آغوش شرمناکی فرو برده‏ام؛ نه مرا باری هست و نه غباری، نه روزگاری و نه دیاری، نه امیدی و نه آرزویی؛ جز آن‏که به من فرصت دهی بعد از آخرین واژه بارانی‏ام، محو بی‏مقداری و بی‏چیزی خویش شوم و چون گیاهی، در سرزمین مهر گستر تو جوانه زنم و بی‏برگی خویش را سرشار از شکوفه‏های توبه نمایم؛ که تمام امید من همین لحظه کوتاه شکفتن و پایانی است... باید بروم؛ از بلندای آسمانهای بیکران گویی کسی صدایم می‏زند....

بارالها! مشکی چشمانمان را به امید اجابت به آبی آسمانت دوخته ایم تا ما را در زمره پاسخگویان ندای "أین رجبیون" ات در قیامت قرار دهی...

خدایا ! دلم باز امشب گرفته، بیا تا کمی با تو صحبت کنم، بیا تا دل کوچکم را، خدایا فقط با تو قسمت کنم. خدایا! بیا پشت آن پنجره که وا می شود رو به سوی دلم، بیا، پرده ها را کناری بزن که نورت بتابد به روی دلم. خدایا! کمک کن به من نردبانی بسازم و با آن بیایم به شهر فرشته، همان شهر دوری که بر سردر آن، کسی اسم رمز شما را نوشته. خدایا! کمک کن که پروانه شعر من جان بگیرد، کمی هم به فکر دلم باش، مبادا بمیرد. خدایا! دلم را که هر شب نفس می کشد در هوایت، اگرچه شکسته، شبی می فرستم برایت.

حلول ماه رجب، بهارعاشقان و دلدادگان حريم کبريايي، فصل روئيدن جوانه هاي عاشقانه زيستن، هنگامه‌ي شست و شوي دل و جان از زنگارهاي گناه و غفلت و ماه آماده شدن براي ورود به ضيافت الله اعظم بر همه مؤمنان مبارک باد.

اوّل رجب، ميلاد اختر فروزان علم و معرفت،

باقر آل محمّد صلوات الله عليهم اجمعين

بر شما و تمامي شيعيان مبارک باد.