نجار پیری پس از سالها کار کردن تصمیم به بازنشستگی و استراحت نمود.او این موضوع را با صاحب کار خود در میان گذاشت.صاحب کارش در ابتدا با تصمیم پیرمرد مخالفت نمود اما زمانی که متوجه شد نمی تواند وی را منصرف کند،پیشنهاد ساخت خانه ای را به عنوان آخرین کارش به او داد.پیرمرد با اکراه آن را پذیرفت و مشغول ساختن شد. در ساخت این خانه از بدترین مصالح استفاده نمود . همچنین ساخت آن را در کمترین زمان ممکن به پایان رساند و نزد صاحب کارش رفت تا اتمام کار را به اطلاعش برساند. زمان تحویل کلید خانه،صاحب کار، او را غافلگیر کرد و گفت: این خانه هدیه ای است از طرف من به تو به خاطر سالهای همکاری! نجار، یکه ای خورد و بسیار از کرده ی خود پشیمان شد.

از داغ غمت هر که دلش سوختنی نیست           از شمع رخت محفلش افروختنی نیست

در طوف حریمش ز فنا جامه ی احرام                 کردیم که این جامه به تن دوختنی نیست

گرد آمده از نیستی این مزرعه را برگ                 ای برق مزن خرمن ما سوختنی نیست

گویند که در خانه ی دل هست چراغی               افروخته کاندر حرم افروختنی نیست

یکدانه اشک است روان بر رخ زرین                     سیم و زر ما شکر که اندوختنی نیست

جوان گفت...
جاده مرا صدا می زند...
راه مرا می خواند...
بگذار بخواند!
من کوله بار خویش را بسته ام
پس قدم در راه خواهم گذاشت
پا به پای جاده خواهم رفت.
هم نفس با ثانیه ها خواهم دوید
و می دانم که این راه
راهی است پر چاه
پر از کوره راه پر از پستی پر از بلندی پر از فراز پر از نشیب
و پر از با تو بودن و پر از بی تو بودن
و می خواهم که عاجزانه از تو بخواهم که راهنمای من گردی
و مونس و انیس یار من شوی
که محتاجم به راهنمایی تو در این راه پر از بیراهه ی زندگی
پس مرا به سوی خویش بخوان
و از آستان بلندت مران
بگذار که زندگی هر آنچه می خواهد بکند و
شیطان هر قدر که می تواند...
چه غم؟
که من روئین روانم، به یمن اکسیر نام اعظم تو
پس با نام تو که زیباترین نام عالم است برای من، گام در راه خواهم گذاشت
و تو را می خوانم...
و تو را خواهم خواند
و تو را می گویم...
و تو را خواهم گفت
که نام تو گره گشای کورترین گره های عالم است برای من
ای انتهای تمامی جاده های بی انتها...

مهدی جان!
منتظران ظهور

دخترک طبق معمول هر روز،جلوی کفش فروشی ایستاد و به کفش های قرمز رنگ با حسرت نگاه کرد و سپس به بسته های چسب زخمی که در دست داشت خیره شد و یاد حرف پدرش افتاد:"اگر تا پایان ماه هر روز بتونی تمام چسب زخم هایت را بفروشی آخر ماه کفش های قرمز رو برات می خرم".دخترک به کفش ها نگاه کرد و با خود گفت:"یعنی من باید دعا کنم که هر روز دست و پا یا صورت صد نفر زخم بشه تا...و بعد شانه هایش را بالا انداخت و راه افتاد و گفت:"نه... خدا نکنه...اصلا کفش نمی خوام."
بهترین کارها پس از ایمان به خداوند،مهربانی با مردم است. 

سالروز شهادت امیر سپهبد علی صیاد شیرازی و سیدشهدای اهل قلم سید مرتضی آوینی رو به شما عزیزان تسلیت عرض مینمایم امیدوارم که رهرو خون شهیدان در پاسداری از ارزشهای اسلامی و میهن سرافرازمون باشیم .

بی عمر زنده ام من و این بس عجب مدار

روز فراق را که نهد در شمار عمر ؟
ما حیات را بی حضور تو ، حیات نمی شمریم .
ما تا وصول فصل ظهورت ، زندگی نمی کنیم . آنچه می کنیم، تنها تمرین زندگی است .
این که نامش را نفس نهاده اند ، شخص منتظری است که دمی آرام نمی گیرد و قرار نمی پذیرد . دمی که تا دم مرگ از پا نمی نشیند و پیوسته و مدام از دهلیز تاریک خانه دل بر می خیزد ودوان دوان خود را به پنجره انتظار و آستانه دیدار می رساند و دمی دیگر ، محزون و حسرتبار باز بر می گردد .
پس این نه تنفس که هر روز هر وله هزار باره انتظار است.
هر که از ما آب می نوشد و غذا می خورد تنها از این روست که تن را تا تلاقی گامهای ظهورت ، بی توشه نگذارد و استوار نگه دارد .
هر که از ما اگر روانه میدان جنگ می شود ، نمی رود که بجنگد ، می رود که تمرین رزم کند تا برای حضور در سپاه تو آبدیده شود .
هر که از ما اگر به زخم و جراحت ، تن می سپارد ،تلاش می کند که درد کشیده تو باشد و هر که از ما اگربه استقبال شهادت می رود ، جان می دهد که برای حضور در رکاب تو کار کشته شود .
پس ، این زندگی نیست که ما می کنیم ، حیات عاریتی است .
ما اگر تاکنون در این دیار دوام آورده ایم و در این خانه سکنی گزیده ایم از این روست که مستأجر یاد تو بوده ایم .
وقتی که تنها همین نسیم نام تو حیات آفرین است و تنها همین پناهگاه یاد تو آرام بخش ، ظهورت با هستی چه خواهد کرد و حضورت چه آرامشی در جان جهان خواهد ریخت ؟
بیا که هستی ، حیات بیابد و جهان ، قرار و آرام بگیرد .

فرا رسیدن سال جديد رو خدمت دوستان تبريك عرض نموده

مناسب دیدم که چند حدیث و روایت را در این تاپیک بگنجانم

امید است که مورد طبع واقع گردد.
*************
1. پيامبرصلى الله عليه وآله: فَنَيرِزُوا إن قَدَرتُم كُلَّ يَومٍ يَعني تَهادَوا و تَواصَلُوا فِي اللَّهِ؛(1)
اگر مى‏توانيد هر روز را نوروز كنيد؛ يعنى در راه خدا به يكديگر هديه بدهيد و با يكديگر پيوند داشته باشيد.

2. امام على‏عليه السلام: كُلُّ يَومٍ لا يُعصَى اللَّهُ فيهِ فَهُوَ عِيدٌ؛(2)
هر روزى كه در آن خداوند نافرمانى نشود، عيد است.
******************************
1 . دعائم الإسلام، ج 2، ص 326.
2 . نهج‏البلاغه، حكمت 428.