در آستانه میلاد مسعود پیامبر مکرم اسلام و امام جعفر صادق شیخ الائمه

فرار رسيدن هفدهم ربيع الاول سالروز خجسته

یاکریم به بزرگیت قسمت می دهم مرابه خود وا مگذار الهی هر چه می اندیشم می بینم که چگونه خدایی به عظمت تو ما بندگان حقیر را تحمل می کند اما باز می بینم چون تو خدایی و من بنده و بنده را هیچ حرجی نیست .

طال الانتظار

اللهم طال الانتظار
خدایا انتظار مهدی(ع) طولانی شد

خدایا تو وعده دادی که ظهور نزدیک است. فرمودی:�إنهم یرونه بعیدا و نره قریبا، و وعده های تو تخلف نمی پذیرد، اما خدای من ظرفیت و صبر ما کم است، بیش از این طاقت دوری را نداریم.
سالهاست که هر صبح چشمانمان به آسمان است که شاید خورشید از مشرق طلوع کند، هر جمعه بی تاب و مضطرب برای شنیدن صدای ملکوتی مولایمان هستیم و هر محرم...
خدای من عاشورایی دیگر گذشت، عاشورایی که منتظرتر از عاشوراهای پیش بود، عاشورایی که ناله ی مظلومان بیشتری را در خود جای داده بود، اما ... اما این عاشورا هم مولایمان نیامد.
خدایا به خاطر ما نه؛ به خاطر آن بنده ی محبوبت، به خاطر همان کسی که درباره اش گفتی:�من مهدی را دوست دارم و هر کس مهدی را دوست بدارد دوستش دارم
خدایا به خاطر حجت و جانشینت، به خاطر محبوبت ظهورش را نزدیک ساز.
به خاطر او که سالهاست با نجوای غریبانه، فقط با تو درد دل می کند، به خاطر اشکهایی که حرمتش دل زمین را می لرزاند، به خاطر دلی که سرشار از مهر تو و خوبان توست، امر فرج او را نزدیک ساز.
خدایا! مگر تو نگفتی که منتظر باشید که من هم با شما از منتظرانم، خدایا تو خود منتظر ظهور هستی پس به این انتظار پایان بده.

خدایا تو را به مهربانیت و بزرگی و بخشندگیت می ستاییم و از این که چگونه ما بنده های بی مقدار را تحمل می کنی و باز چشم می پوشی از خطایای ما بسیار شرمساریم عجیبه اینکه آفریدگار هستی اینگونه با گذشت و رحیم است که می بخشد به همه بد و خوب و  . . .

 

ای کریمی که بخشنده عطایی و ای حکیمی که پوشنده خطایی و ای صمدی که از ادراک خلق جدایی و ای احدی که در ذات و صفات بی همتایی و ای خالقی که راهنمایی و ای قادری که خدایی را سزایی. جان ما را صفای خود ده و دل ما را هوای خود ده و چشم ما را ضیای خود ده و ما را آن ده که ما را آن به و مگذار به که و مه. الهی! عبدالله عمر بکاست، اما عذر نخواست. الهی! عذر ما بپذیر و بر عیب های ما مگیر. به نام آن خدایی که نام او راحت روح است و پیغام او مفتاح فتوح است و سلام او در وقت صباح مؤمنان را صبوح است و ذکر او مرهم دل مجروح است و مهر او بلا نشینان را کشتی نوح است. ای جوانمرد درین راه مرد باش و در مردی فرد باش و با دل پردرد باش. الهی! خواندی تأخیر کردم. فرمودی تقصیر کردم. الهی! عمر خود بر باد کردم و بر تن خود بیداد کردم.

ادامه مطلب

رسول اکرم (ص)

مهديا!

ای آشنای غریب، ای عصمت هشتم، ای غریب الغربا، ای شمس الشموس و ای مولای من! کوچه های نیشابور، هنوز بوی کلام عطرآگین تو را دارد. هر روز که خورشید خراسان، سینه ریز زرینش را از شوق می درد و انبوه دانه های طلایی اش از فراز آسمان بر حَرَمت می پاشد، کبوتر دل، بهانه کنان به سوی حرم تو پر می کشد و به سوی دانه های مِهری می رود که برایش می پاشی.

هوای صحن و سرای تو، پُر از زمزمه است و آسمان آکنده از ذرات لطیف حضوری است که چهره زائران خسته را می نوازد. در بارگاه تو، هیچ کس غریب نیست. سلام بر تو ای آشنای غریب! سلام بر تو، که توس، با آمدنت مدینه ایمان شد. و ما هر زمان، به بهانه ی شوق دیدارت در "مشهد" عاشقان، نگاهمان را به نگاه تو پیوند می زنیم و از دلتنگی هایمان می كاهیم.

وفات پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد مصطفی (ع) و همچنین امام حسن مجتبی(ع) را بر ساحت مقدس حضرت بقیة الله (عج ارواحنا فداه)و همچنین همه مسلمین و همه شیعیان و ارادتمندان ائمه معصوم تسلیت عرض می کنم . و امیدوارم در این سال که با نام مبارک پیامبر اعظم(ص) به اتمام ميرسد هر چه بیشتر تسلیم سخن حق و اسلام ناب محمّدی باشیم .این پست برگزیده ای از کتاب ارزشمند «المراقبات» از عارف کامل میرزا جواد آقا ملکی تبریزی که به کوشش آقای صادق حسن زاده ترجمه شده است . مطالب ذیل در باب ماه صفر و مراقبه در ایام ارتحال پیامبر اعظم (ص) و امام حسن (ع) می باشد .

مردی صبح زود از خواب بیدار شد تا نمازش را در خانه خدا (مسجد) بخواند.

آهنگری بود که با وجود رنج­های متعدد و بیماری­اش عمیقاً به خدا عشق می­ورزید. روزی یکی از دوستانش که اعتقادی به خدا نداشت از او پرسید: تو چگونه می­توانی خدایی را که رنج و بیماری نصیب می­کند دوست داشته باشی؟ آهنگر، سر به زیر آورد و گفت: وقتی می­خواهم وسیله­ای آهنی بسازم یک تکه آهن را در کوره قرار می­دهم. سپس آن را روی سندان می­گذارم و می­کوبم تا به شکل دلخواهم درآید. اگر به صورت دلخواهم درآمد، می­دانم که وسیله مفیدی خواهد بود. اگر نه، آن را کنار می­گذارم. همین موضوع باعث شده است که همیشه به درگاه خداوند دعا کنم که خدایا! مرا در کوره­های رنج قرار ده، اما کنار نگذار.  

اي دوست به كوي خويشتن بارم ده
و ز جام وصال باده بسيارم ده
يك سوي بزن نقاب وانگه تا دم مرگ
با روي الهيت سرو كارم ده
خسته اي كه بغض در گلويش سنگيني مي كند مي خواهد براي تو گريه كند اما آقاي من هواي مسموم دنيايش او را به سوي خويش سوق مي دهد و او براي هزارمين بار به غربت تو پي مي برد. چرا كه اندكي از گرد غربت تو را بر روي خويش حس مي كند.اين رسم زمانه است. تو آنقدر غريبي كه هر كس بخواهد از تو حرف بزند ناچار بايد غربتت را حس كند، و كيست كه بفهمد غربت تو چگونه است؟!
دلتنگم آقا! عزيز من چرا به مني كه نجوايم فرياد «عزيز علي عن أري الخلق و لا تري» است سري نمي زني من براي غربت تو گريه مي كنم و تو براي غربت عمه ات زينب. من براي تو مي سوزم و تو براي زينب(س).
مي فهمم آقا، من اگر ذره اي از اين غربت را درك نكرده بودم هرگز نمي توانستم بفهمم غربت امام زمان يعني چه، اما آقا مطمئن هستم هنوز غربتت را درك نكرده ام چرا كه اگر غربت تو را ياراي درك داشتم زينب را مي فهميدم، تنها كسي مي تواند زينب را درك كند كه همچون تو، غربت با گوشت و پوست و استخوانش عجين شده باشد.
آقا! بگذار مردم همه سنگم بزنند، من از درب خانه ي تو به هيچ كجا نمي روم.
من طعم مهر تو را چشيده ام و آن را با هيچ چيز عوض نمي كنم. آقا از اين جام غربت سيرابم كن تا بفهمم زينب چه كشيد، مهدي چرا آواره شد، مهدي چرا آنقدر غريب شد كه شيعيانش در كوچه پس كوچه هاي غربت و تنهايي به او سنگ بزدند، دلش را بشكنند، اشكهايش را جاري سازند و...