اهل زمان غیبت که قایل به امامت او و منتظر اویند از

 مردمان هر زمانی بهتر می باشند.

کجاست طالب خون مقتول کربلا؟

تو همه نوع مهرباني را با هم داري

 تو از هر راهی وارد میشوی تا مارا راهنمایی کنی 

پشت همه این دعوت ها چیزی هست  

كه من آن را نمي دانم

ولي تو مي خواهي كه ما به تو برسيم

**************************************************

نيكي ها چاره اي است كه ما را به تو مي رساند

خدایا ممنون که بدیهای مارا با خوبی های خودت پاک میکنی

                                                              محتاج دعای سبزتان

شهادت هفتمین اختر تابناک امامت و ولایت حضرت امام موسی کاظم بر شیعیان تسلیت باد

گوشه ایی از زندگی امام موسی کاظم

در رحمت ات برای مشتاقان باز است و نیکی ات برای درخواست کنندگان جاری. احسان ات برای گدایان مباح و عطایت برای آرزومندان آماده است؛

روزی ات برای آن که نافرمانیت کند فراوان است و بردباری ات به هر که بد عمل کند عرضه می شود. شیوه ات احسان به بدکرداران است و روش ات ابقا بر متعدیان؛

بار پروردگارا! پس مرا به راه راه جویان راهنمایی کن و به من روزی بندگان کوشایت را عطا فرما. و مرا از غافلان دور شده از درگاهت قرار مده و مرا در روز جزا ببخشای...

به امید رحمت و مغفرتت، ای مهربان ترین مهربانان...

ماه من غصه چرا؟

آسمان را بنگر كه هنوز٬

بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد

غم و اندوه ٬ اگر هم روزی ٬ مثل باران بارید

با دل شیشه ای ات ٬ از لب پنجره عشق زمین خورد و شكست

با نگاهت به خدا

چشم شادی وا كن و بگو با دل خود

كه خدا هست هنوز

یک مردِ روحانی، روزی با خداوند مکالمه ای داشت: "خداوندا! دوست دارم بدانم بهشت و جهنم چه شکلی هستند؟" خداوند آن مرد روحانی را به سمت دو در هدایت کرد و یکی از آنها را باز کرد؛ مرد نگاهی به داخل انداخت. درست در وسط اتاق یک میز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن یک ظرف خورش بود؛ و آنقدر بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد! افرادی که دور میز نشسته بودند بسیار لاغر مردنی و مریض حال بودند. به نظر قحطی زده می آمدند. آنها در دست خود قاشق هایی با دسته بسیار بلند داشتند که این دسته ها به بالای بازوهایشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به راحتی می توانستند دست خود را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پُر کنند. اما از آن جایی که این دسته ها از بازوهایشان بلند تر بود، نمی توانستند دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند. مرد روحانی با دیدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگین شد. خداوند گفت: "تو جهنم را دیدی!" آنها به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا در را باز کرد. آنجا هم دقیقا مثل اتاق قبلی بود. یک میز گرد با یک ظرف خورش روی آن، که دهان مرد را آب انداخت! افرادِ دور میز، مثل جای قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند، ولی به اندازه کافی قوی و تپل بوده، می گفتند و می خندیدند. مرد روحانی گفت: "نمی فهمم!" خداوند جواب داد: "ساده است! فقط احتیاج به یک مهارت دارد! می بینی؟ اینها یاد گرفته اند که به همدیگر غذا بدهند، در حالی که آدم های طمع کار تنها به خودشان فکر می کنند!"