السلام علیک یا ابا عبدالله

شیخ مفید در "ارشاد" گوید: حسین(ع) شب هنگام یاران خود را جمع کرد، بن الحسین(ع) گوید:

با آن که بیمار بودم، نزدیک رفتم تا آنچه گوید بشنوم، شنیدم پدرم به اصحاب گفت:

(بهترین ستایش را بر خدا نمایم و بر سود و زیان، او را سپاس گذارم، بار خدایا! من تو را سپاس گویم که ما خانواده را به نبوت گرامی داشتی و قرآن را به ما آموختی و در دین دانا ساختی و به ما گوشهای شنوا و دیده بینا و دلِ روشن دادی، ما را از شکر گزاران خود بپذیر.

اما بعد، من در میان اصحاب جهان باوفاتر و بهتر از اصحاب خود نمی دانم و در میان خانواده ها مهربان تر و گرمتر و بهتر از اصحاب خود نمی شناسم. خدا شما همه را از طرف من جزای خیر دهد.

هلا! من یک روزی از طرف این دشمنان برای خود گمان برداریم!! من به همه شما اجازه دادم - همه شماها - آزادانه بروید و من شما را حلال کردم، پیمان و تعهدی ندارید، این شب تار شما را فرا گرفته، در امواج ظلمت آن خود را از گرداب بیرون کشید، هر کدام شما دست یکی از افراد خاندان مرا بگیرد و در روستاها و شهرها پراکنده شوید تا خدا گشایش دهد زیرا این مردم بس مرا می خواهند و اگر مرا گرفتار کنند، از جست و جوی دیگران بگذرند.)

برادران و پسران و برادرزادگان و پسران عبدالله بن جعفر یک زبان گفتند: ما چنین کاری نکنیم، بعد از تو زنده باشیم!! خدا چنین روزی نیاورد.

عباس آغاز سخن کردو دیگران از او پیروی کردند، سپس رو به فرزندان عقیل کرد و فرمود: همان جانبازی مسلم برای شما بس است، شما بروید، من به شما اجازه دادم. گفتند:

سبحان الله!! مردم به ما چه می گویند!! می گویند: سرور و آقا و عموزادگان خود را که بهترین عموزادگانند واگذاریم و با آنها تیری از کمان رها نکرده و نیزه هی نزده و شمشیری به کار نبردیم و ندانستیم چه کردند، نه به خدا، این کار را نکنیم ولی جان و مال و خاندان را قربانت کنیم و به همراه تو نبرد کنیم تا به سرنوشت تو برسیم، زشت باد زندگی بعد از تو!

مسلم بن عوسجه از جا برخاست و گفت:

ما دست از تو بداریم و هنوز نزد خدا در ادای حقت، خویش را معذور نکرده باشیم؟!! نه به خدا، نیزه به سینه دشمن فرو کنم و تا دسته شمشیر در دست دارم بر آنها به کار برم و اگر سلاح به دستم نماند که با آنها بچنگم، سنگ به آنها بپرانم، به خدا دست از تو برنداریم تا خدا داند که ما رسول خدا را بعد از او درباره تو منظور داشتیم، به خدا اگر بدانم که کشته می شوم و زنده می شوم و سپس کشته می شوم و سوخته می شوم و خاکشترم را به باد می دهند و هفتار بارم چنان کنند که از تو جدا نشوم تا در آستانت بمیرم، چگونه فداکاری نکنم که یک کشته شدن است و تا همیشه کرامت عظیمی در پی است.

زهیر بن قین از جا برخاست و گفت:

به خدا من دوست دارم کشته شوم و زنده شوم و باز کشته شوم تا هزاربار خدای عزوجل با این کتشار من از تو و خاندانت دفاع کند.

در تاریخ طبری آمده که همه یارانش یک نفس قریب به این مضمون پاسخ دادند و گفتند: به خدا از تو جدا نشویم (جان ما قربانت)با گلو و چهره دو دست خود تو را نگهداری کنیم و چون ما همه کشته شدیم وظیفه خود را انجام داده باشیم.

می گویم: زبان حال همه را در این شعر سروده است:

شاها من ار به عرش رسانم سریر فضل / مملوک این جنابم و محتاج این درم

گر برکنم دل از تو بردارم از تو مهر / این مهر بر که افکنم این دل کجا برم

خدا آن ها را از طرف حسین پاداش خیر دهد، و آن حضرت به منزل خود برگشت.

خدا را زان جوانان شکیبا / که در مردم ندیدم همچون آنها

کرامت این بود نی جامی ای شیر / خلیط آب و گردد بول برپا

سید گوید: به محمد بن بشر حضرمی گفتند: پسرت در مرز ری اسیر شده، گفت: او را به حساب خدا می گذارم، به جان خودم پس از اسیری او زندگانی را نمی خواهم، حسین سخن او را شنید و فرمود: خدایت رحم کند، بیعت خود را از اتو برداشتم، تو برو در تلاش آزاد کردن پسرت باش. گفت: اگر از تو جدا شوم خوراک درندگان گردم/ فرمود: پس این جامه ها را که برد یمانی است به پسرت بده تا در فریه برادرش صرف کند، پنج جامه به بهاری هزار دینار طلا به او داد.

حسین بن همدانی حضینی به سند خود از ابی حمزه ثمالی و سید بحرانی بی ذکر سند از هم او روایت کرده اند که گفت: از علی بن الحسین شنیدم می فرمود: شب روزی که پدرم شهید شد، خویشان و یارانش را جمع کرد و به آنها فرمود: ای خاندان و شیعیانم! این شب را چون شتری رهوار به حاس آرید و خود را نجات دهدی، جز شخص مرا نخواهند و اگر مرا بکشند در فکر شماها نباشند، خدا شما را رحمت کند، نجات یابید، بیعت را از شما برداشتم و پیمانی که با من بستید واگذاشتم.

برادران و کسان و یارانش یکزبان گفتند: به خدا ای آقای ما، ای اباعبدالله! تو را هر کز وانگذاریم، مردم گویند: امام و بزرگ و آقای خود را تنها گذاشتند تا کشته شد، میان خود و خدا آزمایش دهیم و عذر جوییم و تو را رها نکنیم تا قربانت شویم.

فرمود: من فردا کشته می شوم و شما همه با من کشته می شوید و احدی از شما نمی ماند

گفتند: حمد خدارا که ما را به یاری تو گرامی داشت و به کشتن با تو شرافت داد، ما نپسندیم که با تو هم درچه باشیم یابن رسول الله؟ فرمود: خدا به شما جزای خیر دهد و بر آنها دعا کرد. و صبح شد او و همه کشته شدند.

قاسم بن حسن عرض کرد: من هم در کشتگانم؟ بر او رقت کرد و فرمود: پسرجانم! مرگ نزد تو چگونه است؟ گفت: از عسل شیرین تر. فرمود: آری به خدا، عمویت قربانت، تو هم یکی از آن مردانی که با من کشته می شوی پس از آن که سخت گرفتار شوی، پسر کوچکم عبدالله هم کشته می شود. گفت: عموجان، به زنان هم می رسند تا آن کودک شیرخوار را بکشند؟ فرمود: عبدالله آنگاه کشته شود که تشنگی مرا بی تاب کند و به خیمه ها آیم و آبی یا عسلی خواهم و نیابم، گویم: آن پسر کوچکم را به من دهید تا دهانش را بمکم، او را بردارم که نزد خود آرم یک فاسقی تیری به گلوی او زند و او ناله کن دو خونش در کف من بریزد و آن را به آسمان بلند کنم و گویم: بارخدایا! شکیبایم و به حساب تو گذارم، نیزه های دشمن مرا به شتاب اندازد و آتش در خندقی که پشت خیمه ها ست شعله کشد و من در تلخ ترین ساعت عمر خود بر آنها بتازم و آنچه را خدا خواهد واقع شود. او گریست و ما گریستیم و در خیمه های گریه و شیون از ذراری رسول خدا بلند شد.

قطب راوندی از ثمالی روایت کرده است که علی بن الحسین فرمود: من آن شب که پدرم فردایش کشته شد با او بودم، به یارانش گفت: این شب را سپر خود کنید، این مردم بس مرا خواهند و اگر مرا بکشند به شما نگرایند، شما در حل و وسعتید، گفتند: به خدا هرگز چنین نباشد. فرمود: فردا شما همه کشته شوید و یکی از شما به در نرود، گفتند: حمد خدا را که به ما شرف شهادت با تو را داد.

بعد برای آنها دعا کرد و فرمود: اکنون سربردارید و نگاه کنید، آنها جای خود را در بهشت دیدند و آن حضرت منزل یکان یکان آنها را به آنها نشان می داد و هر کدام سینه و چهره ای جلوی شمشیر می دادند که زودتر به منزل خود در بهشت وارد شوند.

درکربلا چه گذشت/صفحه۲۰۴الی۲